Browsing Tag

poem

हद्दपार…अचंबित…

पुरुष तुंबतो म्हणून वाहतो सुसाट पुन्हा तुंबण्यासाठी वाहवत जाण्यासाठी बाई तुंबत नाही वाहत नाही पाझरत राहाते ओली ओली होत झिरपत राहे  निरंतर तिला तुंबणं माहीत नाही म्हणून मोकळं होण्यातली मर्दानगी कळत नाही मोकळं झाल्यावर पुन्हा…

सुरमई

तुम्हाला सुरमई माहीत आहे का? बरोब्बर चवदार रसरशीत सुरमई कोणाला माहीत नाही? पण तुम्ही सुरमईविषयी आणखी काही सांगू शकाल का? अरे, तुम्हाला तर सगळंच माहीत आहे. तिची चमचमती त्वचा, तिचं ताजेपण ओळखण्याची कला, तिची महागलेली किंमत…

रक्तसमाधी

स्त्रीपुरुष प्रेमातील शरीर अनुभवाचे धुंद, मोकळे, धीट चित्रण करणारी करंदीकरांची  ‘रक्तसमाधी’ ही संपूर्ण नवी आणि आशयसंपन्न कविता खास वेबसाईटच्या वाचकांसाठी... रक्तसमाधी विचार- वाचन व्याख्यानांनी होउन वेडे आपण खेडे शोधात गेलो; आणिक शेवट…

अंतरंगा रे धरू…

फक्त प्रणय, शारीरिक जवळीक, मैथुन म्हणजे नातं असतं का? शरीराच्या पलिकडे जाऊन, वेगळा डाव मांडू पाहणाऱ्या एका सहचरीची अतिशय प्रगल्भ अशी ही कविता. अंतरीचं नातं जोडू पाहणारी ही कविता 'सेक्स'चा  इतका सुंदर विचार मांडते की आपणही अंतर्मुख होतो.…

आज त्यानं मला फुलं दिली

आज त्यानं मला फुलं दिली, खरंतर आज माझा वाढदिवस किंवा इतर कोणताही विशेष दिवस नव्हता. काल रात्री आमच्यात पहिल्यांदा वाद झाला, तो माझ्याशी खूप क्रूरतेने बोलला, मला खरंच खूप वाईट वाटलं. त्याला पश्चाताप झाला असावा, त्याला मला दुखवायचे नसावे.…

मी नाही साला तुझी बायको होणार..

मी नाही साला तुझी बायको होणार.. झाले तुझी बायको तर काय म्हणशील? काढ कपडे, ढाळ चवर्‍या, हो माझी चिअर लीडर? हटहट, झटसे निकल पतली गलीसे फटाफट चिअर लीडर व्हायला अडलंय माझं खेटर मारीन मीच, एक नाही चार चौके सहा सिक्सर तेव्हा तू कुठे…

तिला…

तिला... आपण सबल आहोत हे कळत असल्यामुळे तिला जेव्हा अबलेसारखे वागणं नकोसं होतं, तेव्हा त्यालाही आपण कमकुवत आहोत हे जाणवत असताना, बलदंड असण्याचा आव आणणं आवडत नाही. गुंगी गुडिया म्हणून वागायला तिला जसं आवडत नाही, तसं त्यालाही आपण…

वूमन इनफ्

माझ्या आईचे व आजीचे दिवस कणीक मळण्यात, शिवण-टीपण करण्यात, स्वयंपाकघरातील उपकरणे दुरूस्त करून घेण्यात कसे वाया गेले हे मी बघितले आहे. म्हणून तर स्वच्छ घर आवडत असूनही मी घरात धूळ साचू देते. कपडे लाँड्रीत पाठवते. कणीक मळण्यापेक्षा माझी…

हो गई है पीर पर्वत-सी पिघलनी चाहिए – दुष्यन्त कुमार

कथुआ, उन्नाव, सुरत या न संपणाऱ्या वेदना सहन करण्यासाठी बळ आणायचे कुठून?   दुष्यंत कुमारांच्या या कवितेमधून आपल्या सर्वांना ती ताकद मिळो... हो गई है पीर पर्वत-सी पिघलनी चाहिए, इस हिमालय से कोई गंगा निकलनी चाहिए। …

आता मात्र मला  “हरकत आहे”…

मी विसळत होते उष्टी भांडी... जेव्हा तू बोलत होतास, परिसंवादात 'स्त्री' च्या श्रमप्रतिष्ठेवर.. कुण्या एकीच्या तरी कष्टाची होईल किंमत म्हणून म्हंटल, "हरकत नाही" मला रडवत होता तुझा अबोला, जेव्हा प्रकाशित होतं होत…